Nie może ona dalej obowiązywać ani jako kredyt w złotówkach, ani jako kredyt czysto walutowy. Próba utrzymania takiej umowy w mocy rodziłaby ryzyko wypaczenia rzeczywistej woli stron. Sąd podkreślił, że niedopuszczalne są postanowienia umowne przyznające bankowi przywilej jednostronnego określania wysokości własnego świadczenia. Narusza to zasadę równorzędności stron, będącą fundamentem stosunków zobowiązaniowych.

Ponadto, w przypadku zaistnienia stanu faktycznego, w którym bank wypłacił choćby częściowo ustaloną kwotę kredytu, a kredytobiorca na ww. niedopuszczalnych postanowieniach umownych dokonywał spłat, powstają dla nich samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia. Bank nie ma też prawa domagać się odsetek ani innych wynagrodzeń za korzystanie ze środków.